Berg, C.

Dyrygent

Bernhardt, O.K.

Dyrygent

Black, Frank

Dyrygent

Brereton, W.J.

Dyrygent

Brooke, Lady

Dyrygent

Brown, D.A.

Dyrygent

Cimini, Pietro

Clapp, Edward

Dyrygent

Clayton, J.W.

Dyrygent

Conway, D.R.

Dyrygent

Copeland, F.

Dyrygent

Foster, John

Dyrygent

Górzyński, Zdzisław

Dyrygent

Griebe, Wilhelm

Dyrygent towarzystwa chóralnego "Oberspree"

Hagemann

Dyrygent

Hancock, Charles

Dyrygent

Harland, Harry

Dyrygent

Hormann, Carl

Dyrygent

Jackson, W.F.W.

Organista, absolwent Oxfordu

Januszewski, Antoni

Koch, Carl

Dyrygent [batuta z synagogi]

Lisle, John

Dyrygent

Michałowski, Aleksander

Moniuszko, Stanisław

Stanisław Moniuszko (ur. 5 V 1819 w Ubielu k. Mińska, zm. 4 VI 1872 w Warszawie), wybitny polski kompozytor, dyrygent oper, orkiestr symfonicznych i chórów oraz pedagog.

Paderewski, Ignacy Jan

Piotrowski, Michał

Quattrini, Jan

Jan Quattrini (ur. 13 V 1822 w Brescii we Włoszech, zm. 10 IV 1893 w Warszawie), dyrygent oper i orkiestr symfonicznych, flecista, pedagog. Wykształcony w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Mediolanie, w wieku zaledwie 17 lat został dyrygentem opery w Mantui. Do 1840 r. działał we Włoszech, następnie w Berlinie. Od 1843 r. działał w Warszawie, początkowo jako dyrygent trupy operowej Evasia Rocca występującej w Teatrze Wielkim, następnie zatrudniony tam na stanowisku dyrygenta chórów. W 1844 r. zastąpił Henryka Karola Litolffa (z jego aprobatą) na stanowisku głównego dyrygenta opery w Teatrze Wielkim, aż do objęcia stanowiska przez S. Moniuszkę. W jego bogatej działalności operowej, w której wiodącą rolę miała muzyka włoska, jest też wystawienie z sukcesem po raz pierwszy w Warszawie Halki Moniuszki i dyrygowanie na premierze 1 I 1858 r. Organizował także koncerty symfoniczne na cele dobroczynne, m.in. wielokrotnie występował jako dyrygent w Salach Redutowych na rzecz studentów Uniwersytetu Warszawskiego (świadectwem tego jest batuta podarowana mu przez wdzięcznych studentów, zachowana w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie). Założył Szkołę Operową przy Teatrze Wielkim, gdzie jako znakomity pedagog wykształcił wielu znanych uczniów. W 1891 r. ze względu na stan zdrowia zakończył działalność w operze, potem jeszcze pełnił funkcję dyrektora muzycznego w kościele Pijarów w Warszawie.

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Ranee

Dyrygent

Sonnenfeld, Adolf Gustaw

Gustaw Adolf Sonnenfeld (ur. 19 IX 1837 we Wrocławiu, zm. 28 V 1914), dyrygent orkiestr symfonicznych, skrzypek, kompozytor operetek, wodewilów i baletów. Początkowo kształcił się w grze na skrzypcach we Wrocławiu (ówcześnie Breslau, Prusy), gdzie od 13 roku życia pełnił rolę skrzypka w orkiestrach. Od 1954 r. kształcił się w Lipsku w zakresie gry skrzypcowej i kompozycji. W 1857 r. przybył z orkiestrą Emanuela Bacha do Warszawy, gdzie pozostał do końca życia, stając się jednym z najpopularniejszych dyrygentów. Po latach grania w występującej w Warszawie orkiestrze legniczanina Beniamina Bilsego, założył własną Orkiestrę Warszawską, która z powodzeniem występowała w Dolinie Szwajcarskiej w Warszawie.
Publikował lekkie utwory pod pseudonimem G. Adolfson (np. Jadzia i Władzio na balu: zbiór tańców zupełnie łatwych dla dzieci i początkujących na 4 ręce na fortepian: op. 131, Warszawa [b.r.])
Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964; Encyklopedia Muzyki, pod red. A. Chodkowskiego, Warszawa 2001, Encyklopedia Teatru Polskiego online: www.encyklopediateatru.pl/osoby/61489/adolf-gustaw-sonnenfeld

Steel, Alfred

Dyrygent

Strauss, Johann

Trombini, Cezar

Veit, Heinrich

Walther, Major

Dyrygent