Berg, C.

Dyrygent

Bernhardt, O.K.

Dyrygent

Black, Frank

Dyrygent

Brereton, W.J.

Dyrygent

Brooke, Lady

Dyrygent

Brown, D.A.

Dyrygent

Cimini, Pietro

Pietro (Piotr) Cimini (ur. 1876 w Modenie na Capri, zm.?), włoski skrzypek i dyrygent oper. Od 1910 r. objął w Warszawie stanowisko pierwszego dyrygenta opery w Teatrze Wielkim, które piastował do 1914 r. Następnie pracował w Rosji, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych. W Muzeum Teatralnym w Warszawie zachowała się jego batuta.

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Clapp, Edward

Dyrygent

Clayton, J.W.

Dyrygent

Conway, D.R.

Dyrygent

Copeland, F.

Dyrygent

Foster, John

Dyrygent

Górzyński, Zdzisław

Dyrygent

Griebe, Wilhelm

Dyrygent towarzystwa chóralnego "Oberspree"

Hagemann

Dyrygent

Hancock, Charles

Dyrygent

Harland, Harry

Dyrygent

Hormann, Carl

Dyrygent

Jackson, W.F.W.

Organista, absolwent Oxfordu

Januszewski, Antoni

Antoni Januszewski (ur. 31 V 1863 w Opinogórze k. Ciechanowa, zm. 22 VII 1930 w Płocku), pedagog, dyrygent orkiestr dętych i symfonicznych, syn Jana i brat Adolfa Januszewskich. Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Osiadł w Płocku, gdzie działał aktywnie jako pedagog, dyrygent chórów szkolnych oraz orkiestr wojskowych i cywilnych. Był długoletnim dyrygentem chórów i orkiestry symfonicznej Płockiego Towarzystwa Muzycznego. Dyrygował także orkiestrą 15. Perejasławskiego Pułku Dragonów, od której w 1907 r. otrzymał pamiątkową batutę, zachowaną w zbiorach Muzeum Teatralnego w Warszawie.

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Koch, Carl

Dyrygent [batuta z synagogi]

Lisle, John

Dyrygent

Michałowski, Aleksander

Aleksander Michałowski (ur. 17 maja 1851 w Kamieńcu Podolskim, zm. 17 października 1938 w Warszawie), pianista, kameralista, kompozytor i pedagog. Zadebiutował w 1989 r. koncertem e-moll F. Chopina w sali Gewandhaus w Lipsku. Uczeń wielu wybitnych muzyków XIX wieku – I. Moschelesa, K.H. Reineckego, C. Tausiga, konsultował interpretację dzieł Chopina z Karolem Mikulim. Znał Clarę Wieck, z którą grywał utwory R. Schumanna. Posiadał ogromny repertuar, z którym występował niemal do śmierci. W latach 1874-1918 był związany z Instytutem Muzycznym w Warszawie, od 1891 r. jako profesor fortepianu. Wykształcił wielu wybitnych pianistów, m.in. Wandę Landowską i Władysława Szpilmana. W swojej dawnej kolekcji posiadał batutę Stanisława Moniuszki, obecnie własność Muzeum Teatralnego w Warszawie.

Bibiografia: M. Kosińska, Aleksander Michałowski, w: www.Polmic.pl (Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, 2007)

Moniuszko, Stanisław

Stanisław Moniuszko (ur. 5 V 1819 w Ubielu k. Mińska, zm. 4 VI 1872 w Warszawie), wybitny kompozytor, dyrygent oper, orkiestr symfonicznych i chórów, pedagog. Dyrygentura pełniła w jego życiu artystycznym równie ważną rolę jak działalność kompozytorska. Bogatą wiedzę i praktykę w zakresie dyrygentury zdobył na studiach w Berlinie u K.F. Rungenhagena, prowadzącego berlińską Singakademie. ...

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Paderewski, Ignacy Jan

Piotrowski, Michał

Michał Piotrowski (ur. 1875, zm. 19 III 1944 w Warszawie), dyrygent chórów, pedagog, kompozytor. Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie u Antoniego Sygietyńskiego (fortepian) i Zygmunta Noskowskiego (kompozycja). Pracował początkowo w Łomży, następnie w Warszawie, gdzie był dyrygentem kilku amatorskich chórów, jak np. chór mieszany Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, i wielu innych. Uczył także śpiewu w szkołach średnich. W zbiorach Muzeum Teatralnego w Warszawie zachowała się pamiątkowa batuta, podarowana dyrygentowi od uczniów Szkoły Kupieckiej w 1914 r.

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Quattrini, Jan

Jan Quattrini (ur. 13 V 1822 w Brescii we Włoszech, zm. 10 IV 1893 w Warszawie), dyrygent oper i orkiestr symfonicznych, flecista, pedagog. Wykształcony w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Mediolanie, w wieku zaledwie 17 lat został dyrygentem opery w Mantui. Do 1840 r. działał we Włoszech, następnie w Berlinie. Od 1843 r. działał w Warszawie, początkowo jako dyrygent trupy operowej Evasia Rocca występującej w Teatrze Wielkim, następnie zatrudniony tam na stanowisku dyrygenta chórów. W 1844 r. zastąpił Henryka Karola Litolffa (z jego aprobatą) na stanowisku głównego dyrygenta opery w Teatrze Wielkim, aż do objęcia stanowiska przez S. Moniuszkę. W jego bogatej działalności operowej, w której wiodącą rolę miała muzyka włoska, jest też wystawienie z sukcesem po raz pierwszy w Warszawie Halki Moniuszki i dyrygowanie na premierze 1 I 1858 r. Organizował także koncerty symfoniczne na cele dobroczynne, m.in. wielokrotnie występował jako dyrygent w Salach Redutowych na rzecz studentów Uniwersytetu Warszawskiego (świadectwem tego jest batuta podarowana mu przez wdzięcznych studentów, zachowana w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie). Założył Szkołę Operową przy Teatrze Wielkim, gdzie jako znakomity pedagog wykształcił wielu znanych uczniów. W 1891 r. ze względu na stan zdrowia zakończył działalność w operze, potem jeszcze pełnił funkcję dyrektora muzycznego w kościele Pijarów w Warszawie.

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Ranee

Dyrygent

Sonnenfeld, Adolf Gustaw

Adolf Gustaw Sonnenfeld (ur. 19 IX 1837 we Wrocławiu, zm. 28 V 1914 w Warszawie), dyrygent orkiestr symfonicznych, skrzypek, kompozytor operetek, wodewilów i baletów. Początkowo kształcił się w grze na skrzypcach we Wrocławiu (ówcześnie Breslau), gdzie grałw orkiestrach od 13. roku życia. Od 1954 r. kształcił się w Lipsku w zakresie gry skrzypcowej i kompozycji. W 1857 r. przybył z orkiestrą Emanuela Bacha do Warszawy, gdzie pozostał do końca życia, stając się jednym z najpopularniejszych i ważnych dyrygentów. Występował w Warszawie w orkiestrze legniczanina Beniamina Bilsego, następnie założył własną Orkiestrę Warszawską, która z powodzeniem występowała w Dolinie Szwajcarskiej w Warszawie. Publikował nuty pod własnym nazwiskiem lub pseudonimem G. Adolfson (łatwe utwory, opracowania, zbiory, jak np. Melodye z oper i inne ulubione, liczne transkrypcje, w tym też utworów Chopina i Moniuszki itp.; zachowane nuty można odnaleźć w katalogach Biblioteki Narodowej i zbiorach cyfrowych Polony).

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964; Encyklopedia Muzyki, pod red. A. Chodkowskiego, Warszawa 2001; Encyklopedia Teatru Polskiego [online]; katalogi Biblioteki Narodowej

Steel, Alfred

Dyrygent

Strauss, Johann

Trombini, Cezar

Cezar (Cesare) Trombini (ur. 18 II 1935 w Padwie, zm. 15 VIII 1898 w Wenecji), włoski dyrygent oper i orkiestr symfonicznych, skrzypek-wirtuoz, pedagog i kompozytor. Od dzieciństwa wybitnie uzdolniony w grze na skrzypcach, jako 9-latek występował na włoskich estradach. Następnie kształcił się w grze skrzypcowej i kompozycji w Wiedniu. Mimo sukcesów odnoszonych jako skrzypek (m.in. odbywał podróże artystyczne z kontrabasistą J. Bottesinim), poświęcił się dyrygenturze. Karierę dyrygencką rozpoczął w Teatro Eretenio w Vicenzie, następnie prowadził opery w Lombardii i Wielkim Księstwie Toskańskim. Jego pobyt na ziemiach polskich datuje się od 1873 r., gdy przyjechał z zespołem operowym Francesco (Franciszka) Ciaffei do Warszawy i objął stanowisko dyrygenta sceny włoskiej w Teatrze Wielkim, prowadził także klasę śpiewu solowego w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Piastował te funkcje do 1881 r., w którym wyjechał do Petersburga, aby objąć stanowisko dyrygenta w Operze Cesarskiej. W 1890 r. powrócił do Warszawy, gdzie piastował ponownie dawne stanowisko profesora śpiewu solowego, był też kierownikiem klasy orkiestrowej w Instytucie Muzycznym. W 1891 r. ponownie został pierwszym dyrygentem opery w Teatrze Wielkim, bywał także dyrygentem koncertów symfonicznych orkiestry Teatru Wielkiego. Jego zasługą jest wystawienie licznych oper i dramatów muzycznych po raz pierwszy w Warszawie, w tym dzieł R. Wagnera (jak np. Lohengrin w 1879 r.). Był znany z wybitnego talentu dyrygenckiego i pedagogicznego a także prowadzenia całych przedstawień bez partytury. Jego córką była Margerita Trombini-Kazuro (1891-1979), pianistka i pedagog, jurorka wielu międzynarodowych konkursów pianistycznych, w tym Konkursu Chopinowskiego.
Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964; Encyklopedia Muzyki, pod red. A. Chodkowskiego, Warszawa 2001; Encyklopedia Teatru Polskiego [online]; Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN, Warszawa 1973

Veit, Heinrich

Dyrygent

Walther, Major

Dyrygent